MEllora 950×100

କୃଷିରୁ ଆୟ ବୃଦ୍ଧି ଉପାୟ

ନଟବର ଖୁଣ୍ଟିଆ

କୃଷି ଆଜି ବ୍ୟୟବହୁଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲାଣି। ତାର ବିବିଧ କାରଣ ମଧ୍ୟରୁ କେତୋଟି ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଲା ମୂଲମଜୁରି ବଢିଯିବା, ସାର ପିଡ଼ିଆ ଦାମ ବୃଦ୍ଧି, ହଳ ବଳଦରେ ଚାଷ ନହୋଇ କଳଲଙ୍ଗଳରେ ଚାଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ସେସବୁର ଭଡା। ଏହି ଖର୍ଚ୍ଚ ବୃଦ୍ଧି ସାଙ୍ଗକୁ ଯଦି ଆମ ଚାଷୀ ତା’ ଚାଷର ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ନ ବଢାଇବ , ତେବେ ଚାଷ ଲାଭଜନକ ହେବ ନାହିଁ। ଚାଷର ଖର୍ଚ୍ଚ ଯେଉଁ ହାରରେ ବଢୁଛି , ସେହି ହାରରେ କୃଷିଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହେଉନାହିଁ।

ଯେ କୋୖଣସି ରାଷ୍ଟ୍ରର ସରକାର ଚାହେଁ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟର ଦାମ୍ ସର୍ବଦା କମ୍ ରହୁ। ସେଥିପାଇଁ ଚାଷୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରିଆତି ଦେଇ ଚାଷୀର ଉତ୍ପାଦନ ଖର୍ଚ୍ଚ କମ୍ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତି। ଆମ ଦେଶରେ ମଧ୍ୟ ଉଭୟ କେନ୍ଦ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ସରକାରମାନେ ଵିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରିଆତି ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେହି ସବୁ ରିଆତିର ପରିଚାଳନା ଠିକ୍ ଭାବରେ ହେଉ ନ ଥିବାରୁ ଚାଷୀ ଉପକୃତ ଆଶାନୁରୂପ ହୋଇପାରୁ ନାହିଁ।

ଏବେ ଆସନ୍ତୁ କେତେଗୋଟି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭୂତିରୁ ବିଭିନ୍ନ ରିଆତି ଦ୍ବାରା ଚାଷୀ କିପରି ଆଶାନୁରୂପ ଉପକୃତ ହେଉନାହିଁ ତା’ର ସମ୍ୟକ ଆଲୋଚନା କରିବା।
ଆଜିର ଅଧିକ ଅମଳକ୍ଷମ ବିହନ ଯୁଗରେ ଜମିରେ ଅଧିକ ଖତ ସାର ନ ଦେଇ ରୋଗ ଓ କୀଟନାଶକ ଔଷଧ ସିଞ୍ଚନ ନ କଲେ ଉତ୍ପାଦନ ବଢିବ ନାହଁ। ସାରର ମୂଲ୍ୟ କମ୍ ରଖିବାକୁ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ସାର ଉତ୍ପାଦନକାରୀ କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କୁ ବାର୍ଷିକ ୨ ଲକ୍ଷ କୋଟିରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଟଙ୍କା ରିଆତି ଦେଉଛନ୍ତି। କମ୍ପାନୀମାନେ ସରକାରୀ ଧାର୍ଯ୍ୟ ଦରରେ ସରକାରଙ୍କ ବରାଦ ମୁତାବକ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟକୁ ସାର ଯୋଗାଣ କରିଥାନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ ସରକାର ଆବଶ୍ୟକ ମୁତାବକ ରାଜ୍ୟର ଲାଇସେନ୍ସପ୍ରାପ୍ତ ସାର ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସାର ବିକ୍ରୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଉଛି ଯେ ବହୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସାର ବିକ୍ରେତାମାନେ ଧାର୍ଯ୍ୟ ଦରଠାରୁ ଇଉରିଆ ପରି କେତେକ ସାରକୁ ଦୁଇଗୁଣ ଦାମରେ ବିକ୍ରି କରୁଛନ୍ତି। ସାରର କଳାବଜାରୀ ସମସ୍ୟା କୃଷି ବିଭାଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଶାସକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଣିଲେ ବି କିଛି ଫଳ ହେଉନାହିଁ। କୃଷି ବିଭାଗ ଏହାର ନିରବଦ୍ରଷ୍ଟା ପରି ରହୁଛି। ଏହା ଫଳରେ ଚାଷୀର ଉତ୍ପାଦନ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢୁଛି। ବିଭିନ୍ନ କୃଷି ଯନ୍ତ୍ରପାତି ପାଇଁ ରିଆତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲେ ବି ସେଥିପାଇଁ ଏତେ ଧାଁଧପଡ କରିବାକୁ ପଡେ ଯେ, ଛୋଟ ଛୋଟ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ପାଇଁ ଯେତିକି ରିଆତି ମିଳିଥାଏ, ଦଉଡାଦଉଡିରେ ଅଧିକ ମଜୁରି ଚାଲିଯାଏ। ଅନେକ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ମିଳେ ନାହିଁ।

ଚାଷୀମାନେ ଚାଷ ଖର୍ଚ୍ଚର କିଛି ଭାଗ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ କାଳିଆ ଯୋଜନା ଓ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ପିଏମ କିଷାନ ନିଧି ଯୋଜନାରେ ଅର୍ଥ ସିଧାସଳଖ ଚାଷୀଙ୍କ ବ୍ୟାଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟକୁ ଯାଉଛି; କିନ୍ତୁ ଏହା କ’ଣ ଚାଷର ବିକାଶରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି? ଯଦି ଅନୁଧ୍ୟାନ କରାଯିବ ତେବେ ଦେଖାଯିବ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୁଇ ଯୋଜନାରେ ଅର୍ଥ ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଜମି ଭାଗରେ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଉ କେତେକ ଲୋକଙ୍କର ନାମକୁ ମାତ୍ର ଜମି ଥିଲେ ବି ସେତିକି ସାହାଯ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଜମିକୁ ଚାଷ ନକରି ଭାଗ ଦେଇ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅର୍ଥ ଚାଷ କାମରେ ଯେତିକି ଖର୍ଚ୍ଚ ନ ହେଉଛି, ବେଶି ଭାଗ ଅଣଉତ୍ପାଦନ ମୂଳକ କାମରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି। ରାଜ୍ୟର ଅନ୍ତତଃ ୪୦ ଭାଗ ଜମି ଭାଗଚାଷରେ ହେଉଛି। ଭାଗଚାଷୀମାନେ ଏସବୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଉ ନଥିବାରୁ ଏବଂ ଜମି ମାଲିକ ଉତ୍ପାଦନରୁ ଭାଗ ନେଉଥିବାରୁ ଅଧିକାଂଶ ଠ ଠା ଠି ଚାଷ କରୁଛନ୍ତି। ଏଥିରେ ଉତ୍ପାଦନ ବଢିବ କିପରି?

ବିହନ ନିଗମ ରିଆତିରେ ବିହନ ବିତରଣ କରୁଛି। ବେଳେ ବେଳେ ଡେରି ହେଉଛି । ବେଳେ ବେଳେ ଏପରି ବିହନ ଯୋଗାଉଛି ଯେ ସବୁ ଗଜା ହେଉନାହିଁ ଏବଂ ଫଳ ଭଲ ଫଳୁ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ହାଇବ୍ରିଡ ବିହନକୁ ଛାଡି ସବୁ ବିହନ ନିଗମ କାହିଁକି ଯୋଗାଇବ? ଅନେକ ବିହନ ଉତ୍ପାଦନ ଚାଷୀ ନିଜେ କରି ପାରିବ। ତାକୁ ସେଥିପାଇଁ ତାଲିମ ଦିଆଯାଇ ପାରିବ। ଚାଷୀ ତା’ର ଅଧିକାଂଶ ବିହନ ରଖିଲେ ବିହନ ସମସ୍ୟା ବହୁତ ଲାଘବ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା। ଉତ୍ପାଦନ ଖର୍ଚ୍ଚ କମି ଯାଆନ୍ତା।

ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟା ଯୋଗୁଁ ଚାଷୀର ଉତ୍ପାଦନ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢିବା ସହିତ ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି କମୁଛି; କିନ୍ତୁ ଚାଷୀ ତ ଚାଷ ଛାଡି ପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ସବୁ ସମସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଚାଷୀ କିପରି ତା’ର ଚାଷର ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ବଢାଇ ପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କରିବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।

ଆଜିକାଲି ଅଧିକ ଅମଳକ୍ଷମ ବି଼ହନ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ରାସାୟନିକ ସାର, କୀଟନାଶକ ଓ ତୃଣନାଶକର ବ୍ୟବହାର ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। ଏହିସବୁ ରାସାୟନିକ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗର ଠିକ ପରିଚାଳନାର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢୁଛି ଏବଂ ଉତ୍ପାଦନ ଆଶାନୁରୂପ ବଢୁନାହିଁ। କେବଳ ରାସାୟନିକ ନିବେଶର ବ୍ୟବହାର ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଳନାରେ ଲାଭଜନକ ଉତ୍ପାଦନ ହେବନାହିଁ। ରାସାୟନିକ ନିବେଶ ସାଙ୍ଗକୁ ଜୈବିକ ଖତ ମାଟିରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଗୋବର ଖତ, ବାଡି ବଗିଚାରୁ ମିଳୁଥିବା ପତ୍ର ଓ ଏବେ ତ ପକ୍କା ଘର ହେବାରୁ ଛଣ ପାଳ ବଳକା ହେଉଛି, ସେସବୁକୁ ମିଶାଇ କମ୍ପୋଷ୍ଟ କରି ଜମିରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ହଳଲଙ୍ଗଳରେ ଚାଷ ହେଉଥିଲା, ଫସଲ ଅମଳ ପରେ ଜମିକୁ ଚାଷ କରି ଦେଉଥିଲେ । ତାକୁ ଖରାଟିଆ ଚାଷ କହୁଥିଲେ। ଏହାଦ୍ବାରା ବହୁ ଉପକାର ହେଉଥିଲା। ପୂର୍ବ ଫସଲରେ ଲାଗି ଥିବା ପୋକର ଅଣ୍ଡା, ଲୁଚିଥିବା ପୋକ ଅଧିକାଂଶ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ରୋଗର ଜୀବାଣୁ ଓ ଫଙ୍ଗସ ଜାତୀୟ ରୋଗର ଫଙ୍ଗସ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ଅନାବନା ଘାସର ମଞ୍ଜି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚାଷ ବେଳକୁ ପୋକ, ରୋଗ ଓ ଅନାବନା ଘାସର ପରିମାଣ କମି ଗଲେ ଚାଷ ଖର୍ଚ୍ଚ କମିଯାଏ। ଏବେ ଖରାଟିଆ ଚାଷ ପ୍ରାୟ କରୁନାହାନ୍ତି, ଯେହେତୁ ଭଡ଼ା ଟ୍ରାକ୍ଟରରେ ଚାଷ କଲେ ଭଡ଼ା ଦେବାକୁ ହୁଏ। ପୂର୍ବେ ଘରେ ବଳଦ ଥିବାରୁ ଖରାଟିଆ ଚାଷ କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ। ଖରାଟିଆ ଚାଷରେ ଯେତେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ ତାହା ଠାରୁ ବହୁ ଅଧିକ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ ରୋଗ, ପୋକ, ଘାସ ମାରିବା ପାଇଁ ଔଷଧ ପ୍ରୟୋଗରେ। ସୁତରାଂ ଖରାଟିଆ ଚାଷ ବା ଗୋଟିଏ ଜମିରେ ଫସଲ ଉତ୍ତାରିବା ପରେ ଜମିକୁ ଚାଷ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ହେଲେ ଫସଲରେ ସୁଷମ ସାର ପ୍ରୟୋଗ ଏକାନ୍ତ ପ୍ରୟୋଜନ। ଉଦ୍ଭିଦ ତାର ବୃଦ୍ଧି ଓ ଫଳ ଫଳାଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉଦ୍ଭିଦ ସାର ଆବଶ୍ୟକ କରେ; କିନ୍ତୁ ସେଥିରୁ ତିନିଗୋଟି ହେଲା ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ଉଦ୍ଭିଦ ସାର। ସେହି ତିନିଟି ସାର ହେଲା ଯବକ୍ଷାରଜାନ (ଏନ୍), ଫସଫରସ (ପି) ଓ ପଟାସ(କେ)। ଏହାକୁ କୃଷି ବିଜ୍ଞାନରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ଭାବରେ କହନ୍ତି ଏନ୍.ପି.କେ.। ଯବକ୍ଷାରଜାନ ସାଧାରଣତଃ ଉଦ୍ଭିଦର ଡାଳ, ପତ୍ର ବୃଦ୍ଧି କରିଥାଏ, ଫସଫରସର କାମ ହେଲା ଚେର ବୃଦ୍ଧି କରିବା, ପିଲ, ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ବଢାଇବା, ଫୁଲଫଳ ଧରାଇବା, ଉଦ୍ଭିଦକୁ ଜଳଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା। ଆଉ ପଟାସର କାମ ହେଲା ଉଦ୍ଭିଦକୁ ଶକ୍ତ କରି ଶସ୍ୟ ଓ ଫଳକୁ ପୁଷ୍ଟ କରି ଓଜନ ବଢ଼ାଇବା, ଫଟୋସିନ୍ଥେସିସ (ପତ୍ରରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି)ରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଏବଂ ମରୁଡି ସହଣି କରିବା।

ଉପରୋକ୍ତ ତିନିଗୋଟି ଉଦ୍ଭିଦ ସାର ବିଭିନ୍ନ ଅନୁପାତରେ ଫସଲ ଦରକାର କରେ। ସେହି ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁପାତରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ଉତ୍ପାଦନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖିଲେ ଅଳ୍ପ କେତେ ପ୍ରତିଶତ ବଡଚାଷୀ ଓ ଟିକେ ଆଗୁଆ ଚାଷୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଅନ୍ୟମାନେ ଏନ୍.ପି.କେ. ଅନୁପାତ ଅନୁସାରେ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରାଣ୍ଡ ନାମରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିବା ସାରରେ କେତେ ପ୍ରତିଶତ ଯବକ୍ଷାରଜାନ, ଫସଫରସ୍ ଓ ପଟାସ ଅଛି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଚ ସେ ସବୁ ବସ୍ତା ଉପରେ ଲେଖା ହୋଇଥାଏ। ସେହିପରି ଫସଲରେ ସାର ପ୍ରୟୋଗ – କେଉଁ ସାର କେତେ ପରିମାଣରେ କେଉଁ ସମୟରେ ଦେବାକୁ ହେବ ତାହା ଠିକ୍ ଭାବରେ ନ ଦେବାରୁ ଉତ୍ପାଦନ ଆଶାନୁରୂପ ହୁଏ ନାହିଁ। ବିଶେଷ କରି ଇଉରିଆ ଅନ୍ୟସାର ଅପେକ୍ଷା ଶସ୍ତା ଥିବାରୁ ତାହାର ବ୍ୟବହାର ଅନୁପାତ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ହୁଏ। ଇଉରିଆରେ ଯବକ୍ଷାରଜାନ ଥାଏ। ଗ୍ରୋମୋରରେ ବି ଯବକ୍ଷାରଜାନ ଓ ଫସଫରସ୍ ଥାଏ। ସେହି ସାରରୁ କେଉଁ ସମୟରେ କେତେ ପ୍ରୟୋଗ ହେବ ତାହା ଅଧିକାଂଶ ଚାଷୀ ଜାଣି ନ ଥିବାରୁ ଅନ୍ଧାଧୁନିଆ ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି, ଯାହା ଫଳରେ ଉତ୍ପାଦନ କମ୍ ହୁଏ। ସାଧାରଣତଃ ପଟାସ ଆବଶ୍ୟକ ପରିମାଣରେ ଦେଇ ନ ଥାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଅସନ୍ତୁଳିତ ସାର ପ୍ରୟୋଗ ସାଙ୍ଗକୁ ଅବାରିତ ଭାବରେ ରାସାୟନିକ କୀଟ ନାଶକ ଓ ତୃଣ ନାଶକ ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଜୈବିକ ଖତ ପ୍ରୟୋଗ ହେଉ ନଥିବା ଯୋଗୁଁ ଉତ୍ପାଦନ ବଢୁ ନାହିଁ। ଏନ୍.ପି.କେ. ସାରର ହାରାହାରି ବ୍ୟବହାରର ଅନୁପାତ ହେଲା- ୪: ୩: ୩। କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଅନୁସାରେ ଏନ.ପି.କେ.ସାର ବ୍ୟବହାରର ଅନୁପାତ ଓଡ଼ିଶାରେ ହେଲା-୪.୯ : ୨.୨ : ୧। ଏହି ସାର ବ୍ୟବହାର ପରିସଂଖ୍ୟାନରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ, ଓଡ଼ିଶାରେ ପଟାସର ବ୍ୟବହାର ଯବକ୍ଷାରଜାନ ତୁଳନାରେ ଅତି କମ୍ ହୋଇଥିବାରୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ବିଭିନ୍ନ ଫସଲର ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ଦେଶର ହାରାହାରି ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ଠାରୁ କମ। ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଏହି ଅନୁପାତ ହେଉଛି ୪.୨ : ୨.୪ :୨। ଏଠି ପଟାସ ବ୍ୟବହାର ତୁଳନାତ୍ମକ ଭାବେ ଅଧିକ ହୋଇଥିବାରୁ ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ଅଧିକ। ଆମର ହେକ୍ଟର ପିଛା ଚାଉଳ ଉତ୍ପାଦନ ୨୦୦୪ କିଲୋ ଗ୍ରାମ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗରେ ୨୯୮୪ କିଲୋଗ୍ରାମ।
ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରି ଚାଷୀର ଆୟ ବଢ଼ାଇବାକୁ ହେଲେ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ସୁଷମ ସାର ପ୍ରୟୋଗ କରିବାର ପରିଚାଳନା ପଦ୍ଧତି ଶିଖାଇବା। ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରାଥମିକ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଲା ରାଜ୍ୟ କୃଷି ବିଭାଗ ଓ ଓଡ଼ିଶା କୃଷି ବୈଷୟିକ ବିଶ୍ବବିଦ୍ୟାଳୟର। ଯେଉଁ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ କିଛିଟା ଦାୟିତ୍ବ ଅଛି। ସୁଷମ ସାର ପ୍ରୟୋଗ ନ ହେଲେ, ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ ନାହିଁ।

Comments are closed.